႐ြက္ေၾကြရာသီ ရဲရင့္မႈ၊ ၁၉၃၂

က်ားသစ္ကြက္ေတာေၾကာင္

ဆရာဝန္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ ငါတို႔ရဲ႕သစ္သားၿမဳိ႕ေတာ္ဆီ ရဲရင့္မႈတစ္ခ်ိဳ႕ယူလာတယ္။

ညဘက္ေတြမွာ အိပ္မက္ထဲ နာက်င္စြာထည့္မက္ခဲ့ရသမ်ွ မယံုနိုင္စရာအကုသိုလ္ကိစၥအားလံုးကို ငါတို႔အခု လုပ္ကိုင္နိုင္ၿပီ။

ငွက္တစ္ေကာင္က လ်ွိဳ႕ဝွက္ဂူတစ္ခုထဲလမ္းေလ်ွာက္ဝင္သြားၿပီး သရဲေတြရဲ႕ဆံပင္ကိုလိုက္ေကာက္တယ္။

တစ္စံုတစ္ေယာက္က သူ႔ကိုယ္သူ အဆံုးစီရင္တယ္။

“လွလိုက္တာေနာ္”လို႔ သူတို႔ေၿပာၾကတယ္။

ငါမင္းကို ႐ူးေနတဲ့နွင္းဆီေကြ်းလိုက္တယ္။

က်ားသစ္ကြက္ေတာေၾကာင္နွစ္ေကာင္ရဲ႕မဂၤလာေဆာင္မွာ ငါဟာသတို႔သားအရံ။

႐ြက္ေၾကြတဲ့ရာသီဆုိ ေရကန္နံေဘးကရဲရင့္တဲ့ၿမိဳ႕မွာ လုပ္ဖူးၿပီးသားဘာမဆို လုပ္လို႔ရတယ္။

ဒန္အိုင္းဗက္ခ္

ၿမန္မာၿပန္-ေမာင္ေဒး

(Dan Ivec ရဲ႕ Autumn Courage, 1932 ကိုၿပန္ဆိုပါတယ္)

ဂ်မီးကာလီရဲ႕ကဗ်ာနွစ္ပုဒ္

ဆင္တစ္ေကာင္ရဖို႔ဆုေတာင္း

ေကာင္ေလးေတြရဲ႕ ေသြးထဲကမိုးေရကို စုပ္ယူၿမိဳခ်ဖို႔

မုန္တိုင္းထန္ေနတဲ့တူးေၿမာင္းေတြဘက္ ငါသူတို႔ကိုေခၚသြားတယ္။

အရိပ္ေတြက ငါတို႔ရဲ႕သစ္ေတာေအာက္ေၿခမွာ ၿဖန္႔က်က္ေရြ႕လ်ား၊

ၿပီးေတာ့ ရြံစရာေကာင္းတဲ့ရြတ္ဖတ္သရစယ္သံေတြက

ေဟာင္းႏြမ္းဝါက်င့္ေနတဲ့ အဲဒီေနလံုးၾကီးကို ဆုတ္ၿဖဲပစ္လိုက္တာမ်ား

ကာလတရားကိုေၿခမြပစ္ေနတဲ့ နားဝင္ခ်ိဳလြင္ ဆင္ဖိုနီလက္ေခ်ာင္းေတြလိုပဲ။

သြားရည္တမ်ားမ်ားက်ေနတဲ့ အမဲလိုက္ေခြးတစ္ေကာင္ဟာ

နင့္လို အရက္မူးေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ိဳးကို ဘုရားလိုမကိုးကြယ္ဘဲ မေနနိုင္ပါဘူး။

ဂ်မီးကာလီ

ၿမန္မာၿပန္-ေမာင္ေဒး

ပူတဲ့ေန႔ေတြ

ေရပိုက္ေခါင္းဆီသူေလ်ွာက္သြားၿပီး မီးၿခစ္ဆံတစ္ေခ်ာင္းကို ၿခစ္လိုက္တယ္။

မီးေတာက္တစ္ခုဟာ ေလမႈတ္မီးလို ဟုန္းကနဲပန္းထြက္လာတယ္။

သူ႔ရဲ႕ညာဘက္လက္ေမာင္းေမြးေတြ ရွဲကနဲပါသြားတယ္။

“ကဲ၊ တို႔ဘာလုပ္ၾကမလဲ” လို႔

သူ ကြ်န္မကုိေမးတယ္။

ကြ်န္မ ပခံုးၿပန္တြန္႔ၿပလိုက္တယ္။

ဂ်မီးကာလီ

ၿမန္မာၿပန္-ေမာင္ေဒး

(အေမရိကန္ကဗ်ာဆရာမ Jami Kali ရဲ႕ Elephant Wish နဲ႔ Hot Days ကဗ်ာတို႔ကိုၿပန္ဆိုပါတယ္)

ဇြမ္ဘီ

ညဘက္ မင္းရဲ႕အေဆာင္ေရွ႕လာၿပီး “တစၿပင္ဟာ

ငါ့ရဲ႕အခ်စ္နဲ႔ မီးေလာင္ေနတယ္” သီခ်င္းကိုဆိုတာ

ရာဇဝင္ထဲက နူနာစြဲေနတဲ့ငနဲေပါ့။ တစၿပင္ကို

ေက်ာ္ရင္ေတာ့ ငါးသားေလးေတြ၊ ငါးအေမၾကီးေတြ

ေရကူးေနတဲ့ ငါးၿပတိုက္ကိုေရာက္တယ္။

လူတိုင္း ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူနဲ႔ နီးခ်င္တာၾကီးပဲ။

ဒါေပမယ့္ ကြတ္ကီးနဲ႔ဘီစကြတ္၊ အိမ္ေမြးတိရစာၦန္

နဲ႔လူ၊ လူနဲ႔ဇြမ္ဘီကို ခြဲၿခားတတ္သူကေတာ့ ရွားပါ

တယ္။ အဲသလိုလူေတြရဲ႕လက္ထဲ အနာဂတ္ဆိုတဲ့

အရာကို ဘယ္လိုယံုၾကည္ၿပီး ထည့္ေပးရမလဲ။

လူေသေတြ ၿပန္ထလာတဲ့ကိစၥကေတာ့

အဆန္းမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ေန႔က် ဘုရားသခင္ရဲ႕

နိုင္ငံေတာ္ကိုဝင္ခြင့္ရမွာလည္း ဇြမ္ဘီေတြပဲေလ။

အဲဒီက်ရင္ စကားလည္းေၿပာစရာ သိပ္မလိုဘူး။

ေမးလာရင္ေၿဖရမွာက Yes or Noပဲ။ ေမးခြန္း

ကလည္းေအာက္ထားၿပီးသား။ ေအာက္သားေတြ

မေၿဖရဘူး၊ ေၿမလတ္သားေတြပဲ ေၿဖရမယ္

ဘာညာလည္းမရိွဘူး။ ဒီေနရာကေန ေအာက္ကို

ဆက္ဆင္းသြားရင္ ဘတ္စ္ကားမ်ိဳးစံုဆိုက္တဲ့

ေနရာကိုေရာက္တယ္။ အရြယ္ေရာက္သူဆိုတာ

သြားရမယ့္ေနရာတစ္ခု အၿမဲရိွေနရမယ္မဟုတ္လား။

ဇြမ္ဘီေတြရဲ႕ေခတ္မတိုင္မီ လြန္ခဲ့တဲ့ေႏြရာသီေပါင္း

မ်ားစြာတုန္းကေတာ့ လူနဲ႔တိရစာၦန္ဟာ နယ္ေၿမ

လုဖက္ေတြပဲ။ မင္းအခုေရာက္ေနတာကလည္း

လူေတြဝင္လို႔မရတဲ့ ကန္႔သတ္နယ္ေၿမတစ္ခုပါ။

ညဘက္ မင္းရဲ႕အေဆာင္ေရွ႕လာၿပီး သီခ်င္းဆိုတာ

ဇြမ္ဘီေပါ့။

ေမာင္ေဒး

၂၂ ဒီဇင္ဘာ ၂ဝ၁၃

မကုန္ေသး

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဂူထဲကေန ငါထြက္လာခဲ့တယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ကို

အနံ႔ခံၾကည့္တယ္။ ဂူထဲကေန ထြက္လာရတာဟာ လူေတြသိၾကတဲ့

ငရဲဆိုတာပဲ၊ အဲဒီေစာက္ငရဲေပါ့။ ငါမ်ိဳးတုံးသြားၿပီလို႔ လူေတြကေၿပာၾက

သတဲ့၊ ေရးၾကသတဲ့။ ငါနံေစာ္ေနတယ္။ လူသားမ်ိဳးႏြယ္ကို ထားရစ္ေပးခဲ့တဲ့

ငါ့ရဲ႕ခါးေအာက္ပိုင္းဟာ ေခ်းအထပ္ထပ္နဲ႔ ၿမင္မေကာင္းေအာင္ပါပဲ။

ေဘာလံုးပြဲလည္းၿပီးေရာ အားကစားကြင္းထဲကေန ငါထြက္လာတယ္။

ငါ့ရဲ႕ဆံပင္ထဲကေန ပ်ားေတြ၊ပိတုန္းေတြ ထြက္လာတယ္။ ေဘာလံုးပြဲပရိသတ္

ေတြကို စိတ္ၾကိဳက္တုပ္ၿပီး ေတာထဲၿပန္ဝင္ကာ အစုလိုက္အပံုလိုက္ ေသပြဲ

ဝင္ၾကတယ္။ စိမ္းေမွာင္ေနတဲ့ေတာကို လူသားဝိညာဥ္ေတြနဲ႔ လုပ္ထားတာ

မဟုတ္ပါဘူး။ ေတာထဲမွာ က်ားနဲ႔ဆင္ နွစ္သင္းခြဲၿပီး ေဘာလံုးကန္ၾကတယ္။

ၾကက္အရွင္တစ္ေကာင္ကိုဝယ္ၿပီး ေစ်းထဲကေန ငါထြက္လာတယ္။ အိမ္ေဘးက

မိေဆြက ဘာလဲလို႔ေမးတယ္။ ၾကက္လို႔ၿပန္ေၿဖလိုက္တယ္။ ဘာလုပ္မလို႔လဲလို႔

ထပ္ေမးတယ္။ နင္တို႔ရဲ႕အိမ္ကို မီးေလာင္တိုက္သြင္းဖို႔အတြက္ လည္ပင္းေသြး

ေဖာက္ၿပီး နတ္ဆိုးကိုပသမလို႔ေဟ့လို႔ ၿပန္ေၿဖလိုက္တယ္။ အိမ္ေဘးကုကၠိဳပင္

ဆီက ရယ္သံနက္ၾကီးထြက္လာတယ္။ တြင္းထဲကေရေတြ ဆူလာတယ္။

အိ္မ္သာထဲကေန ေသးတန္းလန္းနဲ႔ငါထြက္လာတယ္။ အိမ္ေရွ႕ကဥယာဥ္ကို

ေသးနဲ႔ပန္းၿပီးေရေလာင္းတယ္။ ေသးကမကုန္ေသး။ အိမ္နီးခ်င္းရဲ႕ကားကို

ေသးနဲ႔ေဆးေပးလိုက္တယ္။ ေသးကမကုန္ေသး။ စည္ပင္ဆိုင္းဘုတ္ကို

ေသးနဲ႔ေဆးေပးလိုက္တယ္။ ေသးကမကုန္ေသး။ ေက်ာင္းၿခံစည္းရိုးကို ေသးနဲ႔

ေဆးေပးလိုက္တယ္။ ေသးကမကုန္ေသး။ ဆာကူရာတာဝါေပၚတက္ၿပီး

လမ္းေတြကိုေသးနဲ႔ေဆးေပးလိုက္တယ္။ ေသးကမကုန္ေသး...

ေမာင္ေဒး
၂ဝ ေအာက္တိုဘာ ၂ဝ၁၃

မေကာင္းမႈဒုစရိုက္ကိုဖယ္ရွားၿခင္း၊ ၁၉၂၆

လူဟာ မေကာင္းမႈဒုစရိုက္အေၾကာင္းကိုေတာင္ ေမ့ခ်င္ေမ့ေနတာမ်ိဳး။

မွန္ၾကည့္ေတာ့ မိစာၦတစ္ေကာင္နဲ႔အတူ သူမ်ားပစၥည္းခိုးယူေနတဲ့ ငါ့ကိုယ္ငါၿပန္ၿမင္ခဲ့ရ။

မင္းရဲ႕အခန္းကိုငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ အခင္းအက်င္းေၿပာင္းခဲ့တယ္။

ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္မရိွဘူးဆိုတဲ့ခံစားခ်က္က ခံစားလို႔ေကာင္းခဲ့တယ္။

“မီးအိမ္ေတြမရိွရင္ ခက္ေတာင့္ခက္ခဲနိုင္ငံပဲ”လို႔ ငါေၿပာခဲ့တယ္။

ေၿမပံုအေဟာင္းေတြကိုငါတို႔ေလ့လာၾကၿပီး ဘယ္လမ္းသြားရမယ္ဆိုတာကို သူကၿပတယ္။

ဒါေပမယ့္ဒီမွာ မင္းရဲ႕ရယ္ေမာၿခင္းဥယာဥ္ကို မင္းကစိုက္ပ်ိဳးႏွင့္ခဲ့ၿပီးၿပီ။

ငါၿပံဳးမိတယ္။ အလ်ွံညီးညီးအလင္းေရာင္ၾကီးတစ္ခုကို ငါတို႕ကိုင္ထားၾကတယ္။

ဒန္အိုင္းဗက္ခ္

ၿမန္မာၿပန္-ေမာင္ေဒး

(Dan Ivec ရဲ႕ The Disposal of Evil, 1926 ကိုၿပန္ဆိုပါတယ္)

နဖူးေပၚကအနမ္းတစ္ခ်က္

နဖူးေပၚကအနမ္းတစ္ခ်က္ဟာ စိတ္ဆင္းရဲရၿခင္းကိုပယ္ဖ်က္ေပးတယ္။

ကြ်န္မရွင့္ရဲ႕နဖူးကို နမ္းတယ္။

မ်က္လံုးေပၚကအနမ္းတစ္ခ်က္ဟာ အိပ္စက္မေပ်ာ္ၿခင္းကိုအဆံုးသတ္ေပးတယ္။

ကြ်န္မရွင့္ရဲ႕မ်က္လံုးေတြကို နမ္းတယ္။

နႈတ္ခမ္းေပၚကအနမ္းတစ္ခ်က္ဟာ ေရတစ္က်ိဳက္ေသာက္ရၿခင္းမည္တယ္။

ကြ်န္မရွင့္ရဲ႕နႈတ္ခမ္းကို နမ္းတယ္။

နဖူးေပၚကအနမ္းတစ္ခ်က္ဟာ မွတ္မိတာေတြကိုပယ္ဖ်က္ေပးတယ္။

မရီနာဇဗက္ေတဗား

ၿမန္မာၿပန္-ေမာင္ေဒး

(ရပ္ရွန္းကဗ်ာဆရာမ Marina Tsvetaeva ရဲ႕ “A kiss on the forehead” ကဗ်ာကိုၿပန္ဆိုပါတယ္)

စစ္ပြဲကာလတစ္ေလ်ွာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲေနခဲ့ၾကတယ္

တၿခားလူေတြရဲ႕အိမ္ေတြကို သူတို႔ဗံုးၾကဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔

လမ္းေပၚထြက္ဆႏၵၿပတယ္

ဒါေပမယ့္ မလုံေလာက္ဘူး၊ သူတို႔ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ကန္႔ကြက္ၾကတယ္

ဒါလည္းမလံုေလာက္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က

အိပ္ရာထဲမယ္၊ အိပ္ရာရဲ႕ေဘးပတ္ပတ္လည္မွာ အေမရိက

တစ္စစီၿပိဳက်ေနတယ္။ မ်က္လံုးနဲ႔မၿမင္ရတဲ့အိမ္ေတြ တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုး

တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုး။

ထိုင္ခံုတစ္လံုးကိုအၿပင္ထုတ္ၿပီး ေနကိုကြ်န္ေတာ္ထိုင္ၾကည့္တယ္။

မေအာင္ၿမင္တဲ့အုပ္ခ်ဳပ္မႈတစ္ခုရဲ႕

ေၿခာက္လေၿမာက္မွာ ပိုက္ဆံနဲ႔လုပ္ထားတဲ့အိမ္ထဲမွာ

ပိုက္ဆံနဲ႔လုပ္ထားတဲ့လမ္းထဲမွာ ပိုက္ဆံနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ၿမိဳ႕ထဲမွာ ပိုက္ဆံနဲ႔လုပ္ထားတဲ့

တိုင္းၿပည္ထဲမွာ

ပိုက္ဆံနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕မဟာနိုင္ငံေတာ္ၾကီးထဲမွာ (အားလံုးပဲခြင့္လႊတ္ၾကပါ)

စစ္ပြဲကာလတစ္ေလ်ွာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲေနခဲ့ၾကတယ္။

အီလ်ာကာမင္းန္စကီး

ၿမန္မာၿပန္-ေမာင္ေဒး

(ရပ္ရွန္း-အေမရိကန္ကဗ်ာဆရာ Ilya Kaminsky ရဲ႕ We Lived Happily During the War ကဗ်ာကိုၿပန္ဆိုပါတယ္)