ေသသြားတဲ့လူေတြ

ပတ္ဒူဂန္...ငါ့အဖိုး...လည္ေခ်ာင္းကင္ဆာ...၁၉၄၇။
အက္ဒ္ဘယ္ရီဂန္...ငါ့အေဖ...နွလံုးေရာဂါ...၁၉၅၈။
ဒစ္ကီဘတ္ဒ္ေလာင္း...ငါ့အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းဘရူစီရဲ႕အကိုၾကီး၊ ငါတို႔က
                                    ၅နွစ္နဲ႔ ၈နွစ္အရြယ္...ကိုရီးယားမွာအသတ္ခံရ၊ ၁၉၅၃။
ရက္ဒ္အိုဆူေလဗန္...နာမည္ေက်ာ္ေဟာ္ကီကစားသမား၊ေတာလမ္းၿဖတ္အေၿပးသမား
                အထက္တန္းတုန္းကငါ့ရဲ႕ေနလည္စာစားပြဲမွာထိုင္ခဲ့...ယာဥ္တိုက္မႈ...၁၉၅၄။
ဂ်မ္မီ“ဝါး”တီယာနန္...အထက္တန္းတုန္းကသူငယ္ခ်င္း
                ေဘာလံုးနဲ႔ၿပည္နယ္ေပါင္းစံုေဟာ္ကီလက္ေရြးစင္...ယာဥ္တိုက္မႈ...၁၉၅၉။
စစၥကိုဟ်ဴစတန္...ကင္ဆာေၾကာင့္ကြယ္လြန္...၁၉၆၁။
အကပညာရွင္ဖရက္ဒီဟာကို...၁၉၆၃ ခုနွစ္၊ ဂရင္းနစ္ခ်္ေဗးလစ္ဂ်္ ၿပတင္းေပါက္တစ္ခု
ကေနခုန္ခ်သြား။
အန္းကပၸလာ...ငါ့ရည္းစား...ယြန္းကားစ္ကေလးေဆးရုံမွာ ပုေလြမႈတ္ေနတုန္း
                                   မီးခိုးအဆိပ္မိၿပီးေသဆံုး
                                         ၁၆နွစ္အရြယ္လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ရႈိ႕မီး...၁၉၆၅။
ဖရန္႔ခ္...ဖရန္႕ခ္အိုဟားရား...ဖိုင္းယားကြ်န္းေပၚမွာကားတိုက္ခံရၿပီးေသဆံုး၊ ၁၉၆၆။
ဝူဒီဂါသရီ...ဟန္တင္တန္ဦးေနွာက္ပ်က္ေရာဂါနဲ႔ ၁၉၆၈ခုနွစ္မွာေသဆံုး။
နီးလ္...နီးလ္ကဆာဒီ...မကၠဆီကိုကရထားလမ္းေဘးမွာ မိုးထဲေရထဲ
                 ညလံုးေပါက္အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ၿပီးေသဆံုး...၁၉၆၉။
ဖရန္နီဝင္စတန္...ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္...သြားဆရာဝန္ဆီကအၿပန္ ဒဲထရြိဳက္-
                 အန္းအားဘားရ္လမ္းမေပၚမွာ ကားလည္းေၾက၊လူလည္းေသ...
                      စက္တင္ဘာ ၁၉၆၉။
ဂ်က္ခ္...ဂ်က္ခ္ကရိုးဝက္...အရက္နဲ႔ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့အဖ်ားေရာဂါေၾကာင့္ေသဆံုး...၁၉၆၉။

ငါ့ရဲ႕နွလံုးအခုန္ကိုေနွးေကြးေစခဲ့တဲ့ ေသၿခင္းအေၾကာင္းတရားေတြ။ အဲဒီမိတ္ေဆြေတြ
အခုငါနဲ႔အတူရွိေနတယ္။

တက္ဒ္ဘယ္ရီဂန္
ၿမန္မာၿပန္-ေမာင္ေဒး

(အေမရိကန္ကဗ်ာဆရာ Ted Berrigan ရဲ႕ People Who Died ကဗ်ာကိုၿပန္ဆိုပါတယ္)

ေဆာင္းတစ္ည

မုန္တိုင္းကသူ႔ရဲ႕ပါးစပ္ေပါက္ကို အိမ္ရဲ႕ကိုယ္ေပၚမွာတပ္ဆင္လိုက္ၿပီး
အသံဂုဏ္ရည္တစ္ခုကိုရဖို႔အတြက္ ေလကိုမႈတ္ထုတ္တယ္။
ငါကအိပ္ရာေပၚမွာဘယ္ညာလိွမ့္။ ပိတ္ထားတဲ့ငါ့မ်က္လံုးေတြဟာ
မုန္တိုင္းရဲ႕စာသားကို ဖတ္ေနခဲ့တယ္။

ကေလးငယ္ရဲ႕မ်က္လံုးေတြက အေမွာင္ထဲမွာၿပဴးက်ယ္လာ။
မုန္တိုင္းက သူ႔အတြက္တစ္ေဝါေဝါအာ္တယ္။
ခါယမ္းေနတဲ့မီးအိမ္ေတြကို သူတို႔နွစ္ဦးစလံုးသေဘာက်တယ္။
နွစ္ဦးစလံုးဟာ စကားေၿပာဆိုနုိင္ၿခင္းဆီေရာက္ဖို႔ လမ္းတစ္ဝက္မွာ။

မုန္တိုင္းမွာ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕လက္ေတြ၊အေတာင္ပံေတြရွိတယ္။
အေဝးတစ္ေနရာမွာေတာ့ ခရီးသြားေတြဟာ ေလကြယ္ရာဆီအေၿပးအလႊား။
အိမ္ဟာ ၎ရဲ႕နံရံေတြကိုစုစည္းထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့
အိမ္ရိုက္သံ ၾကယ္အစုအေဝးကို ထိစမ္းခံစားၾကည့္ေနတယ္။

ငါတို႔ရဲ႕အခန္းေတြထဲမွာ ညကၿငိမ္သက္လ်က္။
အဲဒီမွာ ေၿခသံေတြရဲ႕ပဲ့တင္ေၿခသံေတြဟာ
ေရကန္တစ္ခုေအာက္မွာနစ္ၿမဳပ္ေနတဲ့ သစ္ရြက္ေတြလို အနားယူလ်က္။
ဒါေပမယ့္အၿပင္ကညဟာေတာ့ စိတ္ၾကမ္းလူၾကမ္း။

ပိုၿပီးေမွာင္မိုက္တဲ့မုန္တိုင္းတစ္ခုက ငါတို႔ရဲ႕ကမာၻေပၚမွာမားမားရပ္ေနတယ္။
သူ႔ရဲ႕ပါးစပ္ေပါက္ကို ငါတို႔ရဲ႕ဝိညာဥ္ေပၚမွာတပ္ဆင္လိုက္ၿပီး
အသံဂုဏ္ရည္တစ္ခုကိုရဖို႔အတြက္ ေလကိုမႈတ္ထုတ္တယ္။ မုန္တိုင္းကငါတို႔ကို
ဗလာက်င္းသြားေအာင္မႈတ္ထုတ္လိုက္မလားဆိုၿပီး ငါတို႔ထိတ္လန္႔ၾကတယ္။

ေထာမတ္စ္ ထရန္စ(ထ)ရိုးမား
ၿမန္မာၿပန္-ေမာင္ေဒး

(ဆြီဒင္ကဗ်ာဆရာ Tomas Transtromer ရဲ႕ A Winter Night ကဗ်ာကိုၿပန္ဆိုပါတယ္)

သဲႏြံအိုင္

သဲႏြံအိုင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီ။ မသိရင္ ကမာၻအနွံ႔ေရႊ႕ေၿပာင္းဖယ္ရွားေရးစီမံကိန္းတစ္ခုက
သူ႔လုပ္ငန္းကိုအၿပီးသတ္လိုက္တဲ့အတိုင္းပဲ။ သဲႏြံအိုင္ ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ။
      သဲႏြံအိုင္တစ္ခုထဲမွာကြ်ံ႕ဝင္ေနရမယ့္အၿဖစ္ကို ငါငယ္ငယ္ကတည္းကေၾကာက္ခဲ့တာပဲ။
ေတာၾကီးမ်က္မည္းထဲမွာငါတစ္ေယာက္တည္း၊ ၿပီးေတာ့ဘာလုပ္ရမယ္ ဘာမလုပ္ရဘူး ဆိုတာကိုဗ်ာမ်ားၿပီးစဥ္းစား။ အတင္းကာေရာရုန္းထြက္ရင္လည္း  သဲႏြံထဲပိုၿပီးနစ္ဝင္ဖို႔ပဲရွိ မယ္။အနီးပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဟိုဒီသြားလာေနတဲ့ေဒသခံတိုင္းရင္းသားတစ္ေယာက္တစ္ေလ ရိွမလားဆိုတဲ့ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ေအာ္ဟစ္အကူအညီေတာင္းဖို႔ဆိုတာကလည္း  အသံုးမတည့္
လွတဲ့ကိစၥ။ အဲဒီတိုင္းရင္းသားက မ်ွားေသးေသးေလးေတြကို မႈတ္ေၿပာင္းနဲ႔မႈတ္ၿပီးတိုက္ခိုက္
တတ္တဲ့ မ်ိဳးႏြယ္ကၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္ေနမွာ။ ငါ့တစ္ကိုယ္လံုးထံုက်င္ သြက္ခ်ာပါဒလိုက္ၿပီးတဲ့အခါ
က်ေတာ့ သူကငါ့ကိုႏြံေတာထဲကဆဲြထုတ္ၿပီး ငါ့ေခါင္းကိုေဘ့စ္ေဘာတစ္လံုးအရြယ္ေလာက္
က်ဳံ႕သြားေအာင္ လုပ္ပစ္မွာ။ မၿဖစ္ေသးဘူး၊ တိတ္တိတ္ကေလးနဲ႔စိတ္ေအးေအးထားေနတာ
က ပိုေကာင္းမယ္။စိတ္ေအးေအးထားေတာ့ ရုပ္ရွင္ထဲမွာၾကည့္ဖူးတဲ့ပညာရွင္ တစ္ေယာက္
ေၿပာတာကို သြားအမွတ္ရမယ္။အဲဒီပညာရွင္ရဲ႕အဆိုအရ တစ္ခုတည္းေသာလြတ္ေၿမာက္ရာ
လမ္းဟာ ငါေရကူးေနပါလားလို႔ၿမင္ေယာင္ၾကည့္ၿခင္းပဲတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေနရာမွာကူးရမယ္
ဆိုတာကိုေတာ့ သူကေၿပာမသြားဘူး။ ေကာ့ထ္ဒဲဇယူးရ္ကမ္းရုိးတန္းမွာကူးရမွာလား။ ေၿမာက္ အတၱလႏိၲတ္မွာကူးရမွာလား။ အဲဒီကေရမည္းမည္းၾကီးေတြရဲ႕ေအာက္ေၿခကိုေတာ့ တိုက္တန္း နစ္သေဘၤာၾကီးေလ်ွာဆင္းသြားခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ငါငယ္စဥ္ကေအာ္ဟစ္ရယ္ေမာေဆာ့
ကစားခဲ့တဲ့ ၿပည္သူပိုင္ စိမ္းၿပာေရာင္ေရကူးကန္မွာ ကူးရမွာလား။
      ဒါေပမယ့္ အခုဒီကိစၥအတြက္ ေသာကေရာက္စရာမလိုေတာ့ဘူး။ သဲႏြံအိုင္ပ်ာက္ကြယ္သြား
ၿပီေလ။မသိရင္ သူ႔ကိုယ္သူၿပန္ၿမိဳသြားသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။။

ရြန္ပတ္ဂ်စ္ထ္
ၿမန္မာၿပန္-ေမာင္ေဒး

(အေမရိကန္ကဗ်ာဆရာ Ron Padgett ရဲ႕ Quicksand ကဗ်ာကိုၿပန္ဆိုပါတယ္)

ငါတို႔ ခ်ီတံုခ်တံု

ေရာက္လာမယ့္ေန႕ေတြဟာ ေရေဝကုန္းတန္းတစ္ခု။
မင္းရဲ႕ဘုရားသခင္ပံုတူကို ဒီထက္ေကာင္းေအာင္လုပ္ဖို႔ေတာ့လိုမယ္။
ဒါမွရုိးရုိးရွင္းရွင္းၿဖစ္မယ္။ စာရင္းထဲမွာအဲဒါပါတယ္။
မင္းနဲ႔မင္းရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ေတြက အဝတ္လွန္းတဲ့ၾကိဳးတန္းေပၚမွာ။

အသစ္ဟူေသာအတိတ္က မႈိင္းညုိ႕ေသာေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ၾကီးတစ္ခုလို
သစ္ပင္တန္းရဲ႕အထက္မွာ အလိပ္ကိုၿဖည္ခ်လိုက္တယ္။ ကမန္းကတန္းေရြ႕ေနတဲ့
တိမ္ေတြေပၚမွာ အခိုက္အတန္႔သေဘာတင္ထားတဲ့ ဧရာမလက္ၾကီးတစ္ခုအလားပဲ။
ၿမစ္ဝွမ္းေတြၿပည့္တင္းလာ၊ ၿပီးေတာ့ရႈပ္ေထြးလာၾက

ဒါေပမယ့္ မလံုေလာက္ေသးဘူး။ စိုးရိမ္ပူပန္မႈနဲ႔ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းၿဖစ္ရတာေတြက
သိပ္သည္းေဗာင္းလန္စြာ ၾကီးထြားလာတယ္။ သူတို႔အိမ္ၿပန္ေရာက္တာနဲ႔တစ္ၿပိဳင္နက္
ဆဲဆိုတာေတြမရွိေတာ့ဘူး။ မီးေလာင္တာေတြက ညေနခင္းရဲ႕စိတ္ကိုေနွာင့္ယွက္တယ္။
တကယ့္ဇာတ္လမ္းကိုဘယ္သူမွမၾကားနိုင္။ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ခါတစ္ရံမွာလူေတြဟာ

ကေလးတစ္ေယာက္လို ေမ့ေလ်ာ့တတ္ၾကတယ္။ အဲဒီက်င့္ဝတ္ကိုတားၿမစ္လိုက္နိုင္ဖို႔
ငါ့အတြက္ လေပါင္းမ်ားစြာၾကာခဲ့တယ္။ အဲဒါကိုတားၿမစ္လိုက္တဲ့အတြက္ေရာ
ဘာမ်ားအက်ိဳးရိွသတုန္း။ မင္းကေတာ့ ဦးေနွာက္လည္းပံုမွန္၊ လည္လည္ပတ္ပတ္လည္းရိွတဲ့
လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေနဆဲပါပဲ။ ဆည္းဆာမွာအၿမစ္တြယ္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ေနတဲ့ ယာဥ္ေၾကာေပါ့။

ဂြ်န္အက္ရွ္ဘရီ
ၿမန္မာၿပန္-ေမာင္ေဒး

(အေမရိကန္ကဗ်ာဆရာ John Ashbery ရဲ႕ We Hesitate ကဗ်ာကိုၿပန္ဆိုပါတယ္)

လစ္သူေယးနီးယန္း ငိုခ်င္းတစ္ပုဒ္

ၿမဴနွင္း ၿမဴႏွင္း ငါ့ရဲ႕အလွတရားကဆံုးရႈံးခဲ့တဲ့အရာ
အဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္စကားေၿပာေနတာ ငါၾကားတယ္

ငါတို႔ သစ္ေတာေတြပဲၿဖစ္ရမယ္
ဥာဏ္ပညာၾကီးရင့္သူအမ်ိဳးသမီးေတြက သစ္ကိုင္းမွာဖဲၾကိဳးေတြခ်ည္ေနွာင္

ေလက စာဘယ္လိုေပါင္းဖတ္ရမလဲဆိုတာကို သိတယ္
ေဟာဒီၿမစ္ေသးေသးေလးထဲမွာ ေရေတြမ်ားလွခ်ည့္

ဘာသာတရားေဟာင္းၾကီးကို မဆံုးရႈံးေစနဲ႕လမင္း
ငါတို႔လိုအပ္လို႔ ငါတို႔သန္မာေနၾကတာပဲ

တစ္ခါတရံအေဖကသားထက္ တစ္လၾကီးတယ္
က်ိဳးေနတဲ့ဂစ္တာေပၚကတရားကို မင္းၾကားလား

ငါ့သမီးကို သစ္ပင္နာမည္ေတြေခၚတတ္ေအာင္ သင္ခဲ့ေပးၿပီးၿပီ
ေနမကြယ္ခင္အထိ ဘယ္သူ႔ကိုမွသြားမထိနဲ႔

ေသြးထြက္ေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို ၿမစ္ကမ္းနဖူးေပၚမွာမင္းၿမင္ခဲ့တယ္
အၾကိမ္ၾကိမ္ေဆးေၾကာၾကေပမယ့္ ငါတို႔ဘယ္ေတာ့မွ သန္႔ရွင္းမလာ

လမ္းေလ်ွာက္ပံုကိုၾကည့္ၿပီး ငါတို႔တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္သိတယ္
မိုးေရထဲမွာ ဖဲၾကိဳးနီေတြက အသားစေတြလို။

ေရာဘာ့ထ္ကယ္လီ
ၿမန္မာၿပန္-ေမာင္ေဒး

(အေမရိကန္ကဗ်ာဆရာRobert Kelly ရဲ႕ A Lithuanian Elegy ကဗ်ာကိုၿပန္ဆိုပါတယ္)

အတြင္းသူပုန္ကိုအေရဆုတ္ရန္

အိပ္ခ်ိန္ဟာအတိတ္ရဲ႕မီးကို သတိတရရွိတယ္။ စကၠန္႔တစ္ခ်ိဳ႕ၾကာၿမင့္
ၿပီးေနာက္ အခ်ိန္ကအခ်ိန္ဘက္ကိုၿပန္လွည့္သြားတယ္။ အတိတ္ကိုေၾကာက္တာဟာ
မၿမင္ရတဲ့ငမန္းကိုၾကည့္ဖို႔ ပင္လယ္ဆီသြားရသလိုပဲ။ “အတြင္းသူပုန္”
ကိုတစ္ၾကိမ္မကငါရွာခဲ့ၿပီးၿပီ။ အဲဒီေနာက္၊
ေထာင္ေခ်ာက္တံခါးမ်ားနဲ႕ ရင္ဘတ္ေအာင့္ၿခင္းတစ္ခ်ိဳ႕။

ၿပတင္းေပါက္ရဲ႕အၿပင္ကိုၾကည့္၊ ယုန္ေတြမ်ိဳးပြားသလို
ပစၥဳပၸန္ကိုဆတိုးကိန္းနဲ႕ေၿမွာက္၊ ေရွ႕ေနာက္ေသြဖယ္ေနတာေတြကို လီွးထုတ္။
တစ္ခါတရံ ဘာကိုဆံုးၿဖတ္ရမလဲငါတို႕မသိဘူး။ လက္သမားေတြ
ေလွကားကိုယ္စီ။ မၾကာခဏဆိုသလိုပဲ အိမ္တစ္လံုးအတြင္းမွာ
ေနာက္ထပ္အိမ္တစ္လံုးေဆာက္ဖို႔အေရးဟာ။ အဲဒီေနာက္၊
လမ္းေခ်ာ္ေနတဲ့ဇာတ္ဝင္ခန္း

ရထားေတြလမ္းေခ်ာ္တာကိုၿပတဲ့ဇာတ္ဝင္ခန္းမွာ ငါတို႔ဟာ
တံတားကိုဖ်က္မယ့္လူစူလုေဝး။ ယုန္ကို
ဘယ္လိုအေရဆုတ္ရသလဲလို႔ သူမကေမးတယ္။
သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့စကားစုမရွိၿခင္းကို ၿပတဲ့သေဘာပဲ။
မီးအိမ္အေနာက္မွာပုန္းေနတဲ့ရန္သူ။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကထမင္းစားပြဲဟာ
လူအေယာက္တစ္ရာကိုေနရာေပးနိုင္တယ္။

မၾကာခဏဆိုသလိုပဲ ငါတို႔ဟာအိပ္စက္မႈအတြင္းလိင္ဆက္ဆံၾကတယ္။
ၾကမ္းတမ္းတယ္လို႔ထင္ရေပမယ့္ တကယ္ကဝမ္းနည္းေၾကမြ
ေနတာ။ ေနာက္ၿပန္လမ္းေလ်ွာက္ရင္း ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈတစ္ခုအၿဖစ္
တိုက္စားေပ်ာက္ကြယ္ေနတာ။ ရင္ထိတ္ဖိုရၿခင္းရဲ႕အလယ္အလတ္အဆင့္။ ငါ့မွာ
ဘံုအသိရွိတယ္လို႔ထင္တာပဲ။ အိပ္ရာကႏုိးလာေတာ့လည္း ၿမိဳ႕ဟာေဇာက္ထိုး။

ေမာင္ေဒး
စက္တင္ဘာ ၅၊ ၂ဝ၁၂

ဒီတစ္ခုကခ်စ္တယ္လို႔ေၿပာတဲ့သူအတြက္

လြမ္းတာတို႔ ႏြမ္းနယ္တာတို႔ ယုယခ်င္တာတို႔ကိုသယ္ေဆာင္လာတဲ့ကုန္တြဲၾကီး
အထီးက်န္အဆန္ဆံုး အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း
တသမတ္တည္းပဲ ၿပီးေတာ့ေၿပာင္းေနတယ္
တသမတ္တည္း
ေၿပာင္းေနတယ္
ယဥ္ေက်းစြာရွင္းလင္းထားတဲ့အခန္း
ေခ်ကလက္ေတာင့္ေတြနဲ႔ လက္သည္းေပၚကလၿခမ္းေလးေတြ
ေအာက္စဖို႔ဒ္အခ်စ္ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္ထဲမွာ စံနစ္တက်မုဒိန္းက်င့္မႈ
ေပ်ာ့ဖတ္နူးၿမိေနတဲ့ အၿပဲ
တစ္ေယာက္ကကုတင္ေပၚမွာအိပ္ေနတုန္း
ေနာက္တစ္ေယာက္ကမ်က္နွာက်က္ေပၚမွာ ၿမင့္နိုင္သမ်ွၿမင့္ေအာင္ခုန္ေနတယ္
စုေပါင္းကဗ်ာစမ္းသပ္ခ်က္
ငါတို႔လည္းတစ္မိုးတည္းေအာက္မွာပဲ
မ်က္ရည္ဟာမ်က္လံုးအတြက္မွန္ဘီလူးၿဖစ္လာတယ္
ညင္ညင္သာသာစီးဆင္းေနတဲ့ဆပ္ၿပာ
ေဖာက္ထြင္းရလြယ္တဲ့တိရစာၦန္႐ံုထဲက အသံရွည္ၾကီး
မုန္တိုင္းဇာစ္ၿမစ္ဟာေဇာေခြ်းဒီးဒီးက်
အၿပစ္ေတြကအုပ္စိုးတယ္ဆိုတာေကာင္းတဲ့ကိစၥပဲ
မ်ဥ္း
အခ်ပ္လိုက္ၾကီးကြာက်လာတဲ့လူသားမ်ိဳးႏြယ္ၿပဳန္းတီးေရး
မင္းေအာ္ခ်င္ရင္ေအာ္လိုက္ေပါ့ M.D.
ခံစားမႈအပူကိုတိုင္းတဲ့ေကာ္ေပတံ
အဲလ္ဖရက္ဒ္ဟစ္ခ်္ေကာ့ခ္ရဲ႕ Vertigo
က်ာပြတ္ကိုနမ္းေနတဲ့လက္ဖ်ံသား
လက္ထပ္တယ္ဆိုတာ မနက္ေစာေစာမႈိေကာက္တာ

ေမာင္ေဒး
ၾသဂုတ္ ၁၁၊ ၂ဝ၁၂