မေကာင္းမႈဒုစရိုက္ကိုဖယ္ရွားၿခင္း၊ ၁၉၂၆

လူဟာ မေကာင္းမႈဒုစရိုက္အေၾကာင္းကိုေတာင္ ေမ့ခ်င္ေမ့ေနတာမ်ိဳး။

မွန္ၾကည့္ေတာ့ မိစာၦတစ္ေကာင္နဲ႔အတူ သူမ်ားပစၥည္းခိုးယူေနတဲ့ ငါ့ကိုယ္ငါၿပန္ၿမင္ခဲ့ရ။

မင္းရဲ႕အခန္းကိုငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ အခင္းအက်င္းေၿပာင္းခဲ့တယ္။

ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္မရိွဘူးဆိုတဲ့ခံစားခ်က္က ခံစားလို႔ေကာင္းခဲ့တယ္။

“မီးအိမ္ေတြမရိွရင္ ခက္ေတာင့္ခက္ခဲနိုင္ငံပဲ”လို႔ ငါေၿပာခဲ့တယ္။

ေၿမပံုအေဟာင္းေတြကိုငါတို႔ေလ့လာၾကၿပီး ဘယ္လမ္းသြားရမယ္ဆိုတာကို သူကၿပတယ္။

ဒါေပမယ့္ဒီမွာ မင္းရဲ႕ရယ္ေမာၿခင္းဥယာဥ္ကို မင္းကစိုက္ပ်ိဳးႏွင့္ခဲ့ၿပီးၿပီ။

ငါၿပံဳးမိတယ္။ အလ်ွံညီးညီးအလင္းေရာင္ၾကီးတစ္ခုကို ငါတို႕ကိုင္ထားၾကတယ္။

ဒန္အိုင္းဗက္ခ္

ၿမန္မာၿပန္-ေမာင္ေဒး

(Dan Ivec ရဲ႕ The Disposal of Evil, 1926 ကိုၿပန္ဆိုပါတယ္)

နဖူးေပၚကအနမ္းတစ္ခ်က္

နဖူးေပၚကအနမ္းတစ္ခ်က္ဟာ စိတ္ဆင္းရဲရၿခင္းကိုပယ္ဖ်က္ေပးတယ္။

ကြ်န္မရွင့္ရဲ႕နဖူးကို နမ္းတယ္။

မ်က္လံုးေပၚကအနမ္းတစ္ခ်က္ဟာ အိပ္စက္မေပ်ာ္ၿခင္းကိုအဆံုးသတ္ေပးတယ္။

ကြ်န္မရွင့္ရဲ႕မ်က္လံုးေတြကို နမ္းတယ္။

နႈတ္ခမ္းေပၚကအနမ္းတစ္ခ်က္ဟာ ေရတစ္က်ိဳက္ေသာက္ရၿခင္းမည္တယ္။

ကြ်န္မရွင့္ရဲ႕နႈတ္ခမ္းကို နမ္းတယ္။

နဖူးေပၚကအနမ္းတစ္ခ်က္ဟာ မွတ္မိတာေတြကိုပယ္ဖ်က္ေပးတယ္။

မရီနာဇဗက္ေတဗား

ၿမန္မာၿပန္-ေမာင္ေဒး

(ရပ္ရွန္းကဗ်ာဆရာမ Marina Tsvetaeva ရဲ႕ “A kiss on the forehead” ကဗ်ာကိုၿပန္ဆိုပါတယ္)

စစ္ပြဲကာလတစ္ေလ်ွာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲေနခဲ့ၾကတယ္

တၿခားလူေတြရဲ႕အိမ္ေတြကို သူတို႔ဗံုးၾကဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔

လမ္းေပၚထြက္ဆႏၵၿပတယ္

ဒါေပမယ့္ မလုံေလာက္ဘူး၊ သူတို႔ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ကန္႔ကြက္ၾကတယ္

ဒါလည္းမလံုေလာက္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က

အိပ္ရာထဲမယ္၊ အိပ္ရာရဲ႕ေဘးပတ္ပတ္လည္မွာ အေမရိက

တစ္စစီၿပိဳက်ေနတယ္။ မ်က္လံုးနဲ႔မၿမင္ရတဲ့အိမ္ေတြ တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုး

တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုး။

ထိုင္ခံုတစ္လံုးကိုအၿပင္ထုတ္ၿပီး ေနကိုကြ်န္ေတာ္ထိုင္ၾကည့္တယ္။

မေအာင္ၿမင္တဲ့အုပ္ခ်ဳပ္မႈတစ္ခုရဲ႕

ေၿခာက္လေၿမာက္မွာ ပိုက္ဆံနဲ႔လုပ္ထားတဲ့အိမ္ထဲမွာ

ပိုက္ဆံနဲ႔လုပ္ထားတဲ့လမ္းထဲမွာ ပိုက္ဆံနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ၿမိဳ႕ထဲမွာ ပိုက္ဆံနဲ႔လုပ္ထားတဲ့

တိုင္းၿပည္ထဲမွာ

ပိုက္ဆံနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕မဟာနိုင္ငံေတာ္ၾကီးထဲမွာ (အားလံုးပဲခြင့္လႊတ္ၾကပါ)

စစ္ပြဲကာလတစ္ေလ်ွာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲေနခဲ့ၾကတယ္။

အီလ်ာကာမင္းန္စကီး

ၿမန္မာၿပန္-ေမာင္ေဒး

(ရပ္ရွန္း-အေမရိကန္ကဗ်ာဆရာ Ilya Kaminsky ရဲ႕ We Lived Happily During the War ကဗ်ာကိုၿပန္ဆိုပါတယ္)

ဟဲဗီးမက္တယ္လ္

လူတိုင္းဂစ္တာတီးနိုင္ၿပီ။ လူတိုင္း

ေၿခာက္လံုးၿပဴးဝယ္နိုင္ၿပီ။ ငါတို႔ဟာ မိုက္ရူးရဲလူအုပ္ၾကီးဆီကေန

ေကာင္းမြန္တဲ့အနာဂတ္ကိုရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကတာမ်ားလားဟင္။

ငါ့မွာအေဖာ္မရိွတဲ့အခါ အစြဲအလမ္းကို ငါ့အေဖာ္အၿဖစ္ေၿပာင္းယူခဲ့တယ္။

ဆပ္ၿပာမရိွတဲ့ေရခ်ိဳးခန္းဟာ ပလိပ္ေရာဂါၿပန္႔ေနတဲ့နယ္ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ၿဖစ္ပါတယ္။

နြားကုန္သည္တို႔ရဲ႕စိတ္ေနစိတ္ထားမ်ိဳးနဲ႔ ဘဝကိုၾကည့္လို႔မရဘူး။

ငါ့မွာေအာ္ေခၚစရာစားပြဲထိုးမရိွတဲ့အခါ ငါ့ရဲ႕နားကိုငါပိတ္ထားခဲ့တယ္။

ေမြးကင္းစနုိင္ငံေရးသမားေလးဟာ အရင္းရွင္စီးပြားေရးကိုယံုၾကည္တယ္။

လူတကာရဲ႕ထိကိုင္ေဆာ့ကစားၿခင္းကိုခံရတာေၾကာင့္ သူ႔ရဲ႕ေဂြးကေလးဟာ

ခရမ္းေရာင္ေၿပာင္းခဲ့တယ္။ ဟဲဗီးမက္တယ္လ္အဖြဲ႔ေတြရဲ႕ပိုစတာေတြကို

အခန္းနံရံမွာကပ္ထားရင္ ခင္ဗ်ားကိုတစ္ညလံုးစကားေတြလာေၿပာေနလိမ့္မယ္။

ရိုင္းစိုင္းမႈဟာ ငါ့ရဲ႕ဇာၿခင္ေထာင္ပါးၿဖစ္ပါတယ္။

လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ကိုယ္ေကာင္းရင္ေခါင္းမေရြ႕ဘူးဆိုတဲ့

ကိုယ္က်င့္သိကၡာအဆင့္မွာ လုပ္ကိုင္လည္ပတ္ေနၾကဆဲပါပဲ။

ေတာလည္ထြက္ၿပီးၿပန္လာခဲ့တဲ့ငါဟာ

ေပ်ာက္သြားတဲ့အသားဖ်က္ဓါးကို လိွ်ဳေၿမာင္ထဲမွာၿပန္ရွာေတြ႕ခဲ့တယ္။

ငါ့ရဲ႕ေခါင္းဟာ ေလးငါးမီတာေလာက္လိမ့္ဆင္းသြားတယ္။

ဆူးေလကအမ်ားသံုးအိမ္သာမွာကိုယ္လက္သန္႔စင္ၿပီး အိမ္ထဲဝင္လိုက္ေတာ့

Black Sabbath အိမ္မွာေရာက္ေနတယ္၊

Judas Priest အိမ္မွာေရာက္ေနတယ္၊

Mayhem အိမ္မွာေရာက္ေနတယ္၊

Slayer အိမ္မွာေရာက္ေနတယ္၊

Iron Maiden အိမ္မွာေရာက္ေနတယ္...

ေမာင္ေဒး

၂၅ ဂ်ဴလိုင္ ၂ဝ၁၃

ေလယာဥ္ပ်က္က်ၿခင္း

ငါ့ေနာက္ကမလိုက္နဲ႔၊ ငါ့ေနာက္ကလိုက္ခဲ့၊

ငါဟာလြတ္လပ္သူတို႔ရဲ႕ကိုယ္စားလွယ္။

နယ္ထိန္းတစ္ေယာက္အၿဖစ္နဲ႔ ၿပန္လည္ေမြးဖြားၿပီး

မင္းရဲ႕တံစက္ၿမိတ္ေအာက္ ငါအခုပဲေရာက္လာမယ္။

အိမ္ေနာက္ေဖးကေရမည္းမည္းထဲမွာ မာက်ဴရီအၿဖစ္ဖြဲ႕စည္းၿပီး

မင္းရဲ႕ေၾကးခြံေအာက္ ငါဒီေန႔ပဲအေရာက္လာခဲ့မယ္။

ေလွကားထစ္ေတြေပၚမွာ ေၿမြမင္းသမီးနဲ႔ငါ ေထြးပတ္ကခုန္ၾက၊

အက်ိအခြ်ဲပံုထဲမွာ တဗိုင္းဗိုင္းေခ်ာ္လဲၾကနဲ႔ေပါ့။

မင္းဒါကိုဖတ္ေနခ်ိန္မွာ အမွတ္ေၿခာက္ရဲစခန္းက

မင္းကို ေထာင့္ခ်ိဳးထားတဲ့စာအုပ္တစ္အုပ္လို ဖတ္ေနတယ္။

ေလယာဥ္မႈးၾကီးက အားလံုးကိုေပ်ာ္ေစခ်င္တယ္။

ေလယာဥ္အဆင္းကို တို႔နွစ္ဦးသားေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲစခဲ့ၾကသလို

လ်င္ၿမန္တဲ့နႈန္းက ငါ့ရဲ႕စိတ္ကိုထၾကြေစတယ္။

တို႔အားလံုးကို ေကာင္းကင္ဘံုဆီေခၚေဆာင္သြားဖို႔အတြက္

ကုလားအုတ္ေတြဟာ နွမ္းေစ့အရြယ္အပ္ေပါက္ထဲကို တိုးဝင္ပ်ံသန္း။

ဘဒၵကမၻာဟာ ဖိုထိုးရ တၿပည္ဝနိုးနိုးေပါ့။

ငါဟာလိႈင္းထန္တဲ့ပင္လယ္ၿပင္ကိုၿဖတ္၊ ေတာင္ေတြကိုတက္ၿပီး

ဂႏၵီရဲ႕ေနာက္ကေန ေၿခဗလာနဲ႔ ခ်ီတက္လမ္းေလ်ွာက္ခဲ့ပါေသာ္လည္း

အခ်ိန္တန္ရင္ ၿမက္ေတြသာဝါလာမယ္ဆိုတာကို သိခဲ့ရတယ္။

ငါနဲ႔နွာေခါင္းေသြးယိုေနတဲ့ဂႏၵီတို႔ ကုကၠိဳပင္ေအာက္မွာ

ၿမက္ပင္ေတြအေၾကာင္း ရက္ေပါင္းတစ္ရာၾကာေအာင္ ေဆြးေႏြးတယ္။

ေၿခာက္ခန္းေနတဲ့ေရကန္ကို ေဗဒါကနာမည္ေပးခဲ့သလို

လူဝင္လူထြက္မ်ားတဲ့ဖာတန္းကို ကဗ်ာဆရာကနာမည္ေပးခဲ့တာၿဖစ္တယ္။

လူၾကားသူၾကားမေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေအာ္ဟစ္ညည္းတြားေနတဲ့

လူေယာက်္ားနဲ႔လူမိန္းမကို ေစာက္ပါးစပ္ပိတ္ခိုင္းလိုက္၊

ၿပီးရင္ သူတို႔မိတ္လိုက္ဖို႔ ၾကာအၿပည့္နဲ႔ေရကန္တစ္ကန္ေပးလိုက္ေခ်။

အခ်ိန္တန္ရင္ ေပၚတာအဆြဲခံရသူဟာ သူ႔ေနရပ္ကိုၿပန္လာၿပီး “အိမ္

ခ်ိဳၿမိန္ေသာအိမ္” လို႔ေရရြတ္မွာပဲ။ ေထာက္ၾကန္႔နားက လယ္ကြင္းတစ္ခုမွာ

ေလယာဥ္မႈးရဲ႕အေလာင္းကို ေလယာဥ္အပ်က္အစီးပံုထဲ ရွာေဖြေနဆဲၿဖစ္ပါတယ္။

ေမာင္ေဒး

၁၃ ဂ်ဴလိုင္ ၂ဝ၁၃

ေမ်ာက္ကဗ်ာ

ငါ့ရဲ႕ေမ်ာက္ကို စားပြဲမွာၾကိဳးနဲ႕တုပ္၊ အစာေၾကြးၿပီး

ဒီကဗ်ာကိုေရးခိုင္းခဲ့တာၿဖစ္တယ္။

ဒါဟာငါ့ရဲ႕ေနာက္ဆံုးေမ်ာက္ကဗ်ာ၊

ဒါဟာတရုတ္ၿပည္ရဲ႕ေနာက္ဆံုးၿဂိဳဟ္တုလႊတ္တင္မွဳၿဖစ္တယ္။

ေၿခာက္နွစ္သားငါဟာ အခုငါရပ္ေနတဲ့ၿပတင္းေပါက္မွာရပ္ၿပီး

မိုးသည္းသည္းထဲကရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကိုၾကည့္တယ္။

ေတာကြယ္လို႔ ၿမိဳ႕ကိုမၿမင္ရဘူး။

သစ္ပင္ခိုးခုတ္ထားတဲ့အကြက္ကြယ္ေနလို႔ ေတာကိုမၿမင္ရဘူး။

ဒီတုိင္းၿပည္ကိုငါကိုယ္တိုင္ ငါ့လက္နွစ္ဖက္နဲ႕တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္။

ဒီတိုင္းၿပည္ရဲ႕ပိုးစားေနတဲ့တိုင္လံုးေတြကို ရုရွားကေနငါလွမ္းၿမင္ရတယ္။

အခ်စ္ဆိုတာဟာ ဂ်ဴပီတာၿဂိဳဟ္ကိုငါလွမ္းၿမင္ရတဲ့ ငါ့ရဲ႕ပလက္ေဖာင္းၿဖစ္တယ္။

အခ်စ္ဟာေကာင္းတယ္။ ဟူးေကာင္းခ်ိဳင့္ဝွမ္းထဲကအေလာင္းေတြဟာ

အစိုးရကိုဦးေႏွာက္ေၿခာက္ေအာင္လုပ္ေနတယ္။

အိမ္သာထဲဝင္ေတာ့တစ္ေလာင္း၊ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာလည္း တစ္ေလာင္း၊

မိန္းမနဲ႔အိပ္ဖို႔ ေစာင္ကိုလွန္လိုက္တယ္။ ေနာက္တစ္ေလာင္း။

ဘယ္ဥစၥာကဘာဆိုတာ ငါေကာင္းေကာင္းသိတယ္။

ယမ္းေငြ႕တစ္ေထာင္းေထာင္းထေနတာ ငါ့ရဲ႕စအိုမဟုတ္ဘူး။

ငါ့ရဲ႕ၿဗဟၼစိုရ္တရားက လူပ်ိဳလွည့္ေကာင္းတုန္း။

ဟုတ္တယ္၊ မင္းကိုေၿပာတာ။ ဂူခ်ီမ်က္မွန္နဲ႕ခ်င္ပန္ဇီ မင္းကိုေၿပာတာ။

ဂ်ဴလိုင္ေတာင္မေရာက္ေသးဘူး၊ မိုးကတိတ္သြားတယ္။

ေနၿပန္ပြင့္လာတယ္။ ငါထိလိုက္သမွ်အရာတိုင္းဟာ ေဖ်ာင္းကနဲက်ိဳးၿပီး

ပန္းပြင့္ေတြအၿဖစ္ အဆုပ္လိုက္အဆုပ္လိုက္ပြင့္သြားတယ္။

ဘာဘူနဲ႔ငါ ေသတၱာအတူေရႊ႕တယ္။ မဲပံုးတစ္ပံုးနဲ႔ငါ ေပါင္းသင္းေနထိုင္တယ္။

ဒီေမ်ာက္ကဗ်ာဟာ ငါရဲ႕ေနာက္ဆံုးေတာကဗ်ာ၊

အစြန္းေရာက္ဗုဒၶဝါဒီတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးဂ်ီဟာ့ဒ္၊

ေမ်ာက္ေတြရဲ႕ေနာက္ဆံုးဒံုးပ်ံခရီးစဥ္ၿဖစ္တယ္။

ေၿခာက္နွစ္သားငါဟာ အခုငါရပ္ေနတဲ့ ဝရံတာေပၚမွာရပ္ၿပီး

ေတာင္ေၿခဆီကရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကိုၾကည့္တယ္။ ေရာင္နီကြဲအက္လာတာကို

ၾကည့္တယ္။ ေရာင္နီဟာပန္းဆီေရာင္ထေနတယ္။

ငါ့ရဲ႕ေရခဲမုန္႔ဟာလည္း ပန္းေရာင္ၿဖစ္တယ္။ Fuck you, ပန္းေရာင္!

ေမ်ာက္ေတြရဲ႕ေဟာ္လိုေကာ့စ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေမ်ာက္ကဗ်ာေရးတာဟာ

လူမဆန္တဲ့လုပ္ရပ္ၿဖစ္တယ္။ ဒါဟာငါ့ရဲ႕ေနာက္ဆံုးေမ်ာက္ကဗ်ာ၊

ဒါဟာကေလးသူတို႔သမီးရဲ႕ ေနာက္ဆံုးကိုယ္ဝန္ၿဖစ္တယ္။

ေမာင္ေဒး

၂၉ ဂြ်န္ ၂ဝ၁၃

ဂက္ဆိုလင္

ငါ့အေၾကာင္းကို ငါေကာင္းေကာင္းသိတယ္။
ငါမေရာက္တဲ့ေနရာတိုင္းကို ငါ့ရဲ႕အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ဓါတ္ကေရာက္တယ္။
လူ ၂၃ ေယာက္ကိုမီးရိႈ႕သတ္ၾကတဲ့ပြဲမွာ ငါ့နာမည္ကိုေအာ္ၾကတယ္။
မၿမင္ရတဲ့အရာေတြမွာ ဘုရားသခင္ကိန္းေအာင္းလ်က္ရိွၿပီး
ၿမင္ရတဲ့အရာေတြကိုငါက အသားလီွးဓါးလုပ္ပစ္လိုက္တယ္။
ဒါကငါ့ရဲ႕ဓါးရိုး၊ ဒါကငါ့ရဲ႕ဓါးဦး၊ ဒါကေတာ့ငါ့ရဲ႕ေသြးမဟုတ္ဘူး။
စိတ္ကသြားသမွ် ကိုယ္ကမလိုက္နိုင္ဘူး။
ေနရူဒါဟာ ငါသြားသမွ်အေပ်ာ္ခန္းတိုင္းကိုလိုက္တယ္။
ငါစားသမွ်ဟင္းသီးဟင္းရြက္တိုင္းဟာ အေမွာင္ထဲမွာနိုးလာၿပီး
မည္းသြားတယ္။ သရဲမွန္ရင္ အမည္းသားၾကိဳက္ရမယ္။

ငါ့ရဲ႕အေၾကာင္းကိုေဒဝဒတ္သိတယ္။
ထမင္းထုပ္ေဝတဲ့အခ်ိန္ဟာ ငါ့ရဲ႕ေဒသစံေတာ္ခ်ိန္။
ေဒဝဒတ္ကသူ႔ကိုၿမိဳထားတဲ့ေၿမကို လွန္တယ္။
ငါ့ရဲ႕ရည္းစားေဟာင္းက ငါ့ရဲ႕ပုဆိုးကိုလွန္တယ္။
ဒါကငါ့ရဲ႕ေပါင္ရင္း၊ ဒါကငါ့ရဲ႕ေဘာ၊ ဒါကငါ့ရဲ႕ယာလာ၊ ဒါကငါ့ရဲ႕ေမာင္းေတာ။
ရည္းစားေဟာင္းဟာ ငါ့ရဲ႕ဆံပင္တုကိုဝတ္ၾကည့္တယ္။ မေတာ္ဘူး။
ငါဟာသင္းေခြခ်ပ္ေတြနဲ႔ အသင္းအပင္းဖြဲ႕တယ္။ ငါ့ရဲ႕ရာဂစိတ္အတြက္
တိုက္ပြဲဝင္တယ္။ ငါ့မွာသြားမရိွဘူး။ ဧရာမတီေကာင္ၾကီးဟာ
ငါ့ရဲ႕လွ်ာၿဖစ္တယ္။ ငါကိုယ္တိုင္ဟာ ငါၿမင္ခ်င္တဲ့အေၿပာင္းအလဲ။

နြားရိုင္းတစ္ေကာင္ရဲ႕ကိုယ္ထဲမွာ ငါအိပ္ရာကထၿပီး
နြားရိုင္းေတြကို ခ်ိဳကေနကိုင္ကာေမာင္းနွင္တယ္။
ရွမ္းၿပည္မွာငါဘိန္းစိုက္တယ္။ မႏၱေလးမွာနုိက္ကလပ္ဖြင့္တယ္။
ငါေရးခဲ့တဲ့ကဗ်ာေတြကို ငါမသိေတာ့ဘူး။
ငါမီးရိႈ႕ခဲ့တဲ့လူအေရအတြက္ကို ငါမမွတ္မိေတာ့ဘူး။

ေမာင္ေဒး
၁၄ ဧၿပီ ၂ဝ၁၃

ဂက္ဆိုလင္=Gasoline
ယာလာ=Yala Province in Southern Thailand