ဟဲဗီးမက္တယ္လ္

လူတိုင္းဂစ္တာတီးနိုင္ၿပီ။ လူတိုင္း

ေၿခာက္လံုးၿပဴးဝယ္နိုင္ၿပီ။ ငါတို႔ဟာ မိုက္ရူးရဲလူအုပ္ၾကီးဆီကေန

ေကာင္းမြန္တဲ့အနာဂတ္ကိုရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကတာမ်ားလားဟင္။

ငါ့မွာအေဖာ္မရိွတဲ့အခါ အစြဲအလမ္းကို ငါ့အေဖာ္အၿဖစ္ေၿပာင္းယူခဲ့တယ္။

ဆပ္ၿပာမရိွတဲ့ေရခ်ိဳးခန္းဟာ ပလိပ္ေရာဂါၿပန္႔ေနတဲ့နယ္ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ၿဖစ္ပါတယ္။

နြားကုန္သည္တို႔ရဲ႕စိတ္ေနစိတ္ထားမ်ိဳးနဲ႔ ဘဝကိုၾကည့္လို႔မရဘူး။

ငါ့မွာေအာ္ေခၚစရာစားပြဲထိုးမရိွတဲ့အခါ ငါ့ရဲ႕နားကိုငါပိတ္ထားခဲ့တယ္။

ေမြးကင္းစနုိင္ငံေရးသမားေလးဟာ အရင္းရွင္စီးပြားေရးကိုယံုၾကည္တယ္။

လူတကာရဲ႕ထိကိုင္ေဆာ့ကစားၿခင္းကိုခံရတာေၾကာင့္ သူ႔ရဲ႕ေဂြးကေလးဟာ

ခရမ္းေရာင္ေၿပာင္းခဲ့တယ္။ ဟဲဗီးမက္တယ္လ္အဖြဲ႔ေတြရဲ႕ပိုစတာေတြကို

အခန္းနံရံမွာကပ္ထားရင္ ခင္ဗ်ားကိုတစ္ညလံုးစကားေတြလာေၿပာေနလိမ့္မယ္။

ရိုင္းစိုင္းမႈဟာ ငါ့ရဲ႕ဇာၿခင္ေထာင္ပါးၿဖစ္ပါတယ္။

လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ကိုယ္ေကာင္းရင္ေခါင္းမေရြ႕ဘူးဆိုတဲ့

ကိုယ္က်င့္သိကၡာအဆင့္မွာ လုပ္ကိုင္လည္ပတ္ေနၾကဆဲပါပဲ။

ေတာလည္ထြက္ၿပီးၿပန္လာခဲ့တဲ့ငါဟာ

ေပ်ာက္သြားတဲ့အသားဖ်က္ဓါးကို လိွ်ဳေၿမာင္ထဲမွာၿပန္ရွာေတြ႕ခဲ့တယ္။

ငါ့ရဲ႕ေခါင္းဟာ ေလးငါးမီတာေလာက္လိမ့္ဆင္းသြားတယ္။

ဆူးေလကအမ်ားသံုးအိမ္သာမွာကိုယ္လက္သန္႔စင္ၿပီး အိမ္ထဲဝင္လိုက္ေတာ့

Black Sabbath အိမ္မွာေရာက္ေနတယ္၊

Judas Priest အိမ္မွာေရာက္ေနတယ္၊

Mayhem အိမ္မွာေရာက္ေနတယ္၊

Slayer အိမ္မွာေရာက္ေနတယ္၊

Iron Maiden အိမ္မွာေရာက္ေနတယ္...

ေမာင္ေဒး

၂၅ ဂ်ဴလိုင္ ၂ဝ၁၃

ေလယာဥ္ပ်က္က်ၿခင္း

ငါ့ေနာက္ကမလိုက္နဲ႔၊ ငါ့ေနာက္ကလိုက္ခဲ့၊

ငါဟာလြတ္လပ္သူတို႔ရဲ႕ကိုယ္စားလွယ္။

နယ္ထိန္းတစ္ေယာက္အၿဖစ္နဲ႔ ၿပန္လည္ေမြးဖြားၿပီး

မင္းရဲ႕တံစက္ၿမိတ္ေအာက္ ငါအခုပဲေရာက္လာမယ္။

အိမ္ေနာက္ေဖးကေရမည္းမည္းထဲမွာ မာက်ဴရီအၿဖစ္ဖြဲ႕စည္းၿပီး

မင္းရဲ႕ေၾကးခြံေအာက္ ငါဒီေန႔ပဲအေရာက္လာခဲ့မယ္။

ေလွကားထစ္ေတြေပၚမွာ ေၿမြမင္းသမီးနဲ႔ငါ ေထြးပတ္ကခုန္ၾက၊

အက်ိအခြ်ဲပံုထဲမွာ တဗိုင္းဗိုင္းေခ်ာ္လဲၾကနဲ႔ေပါ့။

မင္းဒါကိုဖတ္ေနခ်ိန္မွာ အမွတ္ေၿခာက္ရဲစခန္းက

မင္းကို ေထာင့္ခ်ိဳးထားတဲ့စာအုပ္တစ္အုပ္လို ဖတ္ေနတယ္။

ေလယာဥ္မႈးၾကီးက အားလံုးကိုေပ်ာ္ေစခ်င္တယ္။

ေလယာဥ္အဆင္းကို တို႔နွစ္ဦးသားေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲစခဲ့ၾကသလို

လ်င္ၿမန္တဲ့နႈန္းက ငါ့ရဲ႕စိတ္ကိုထၾကြေစတယ္။

တို႔အားလံုးကို ေကာင္းကင္ဘံုဆီေခၚေဆာင္သြားဖို႔အတြက္

ကုလားအုတ္ေတြဟာ နွမ္းေစ့အရြယ္အပ္ေပါက္ထဲကို တိုးဝင္ပ်ံသန္း။

ဘဒၵကမၻာဟာ ဖိုထိုးရ တၿပည္ဝနိုးနိုးေပါ့။

ငါဟာလိႈင္းထန္တဲ့ပင္လယ္ၿပင္ကိုၿဖတ္၊ ေတာင္ေတြကိုတက္ၿပီး

ဂႏၵီရဲ႕ေနာက္ကေန ေၿခဗလာနဲ႔ ခ်ီတက္လမ္းေလ်ွာက္ခဲ့ပါေသာ္လည္း

အခ်ိန္တန္ရင္ ၿမက္ေတြသာဝါလာမယ္ဆိုတာကို သိခဲ့ရတယ္။

ငါနဲ႔နွာေခါင္းေသြးယိုေနတဲ့ဂႏၵီတို႔ ကုကၠိဳပင္ေအာက္မွာ

ၿမက္ပင္ေတြအေၾကာင္း ရက္ေပါင္းတစ္ရာၾကာေအာင္ ေဆြးေႏြးတယ္။

ေၿခာက္ခန္းေနတဲ့ေရကန္ကို ေဗဒါကနာမည္ေပးခဲ့သလို

လူဝင္လူထြက္မ်ားတဲ့ဖာတန္းကို ကဗ်ာဆရာကနာမည္ေပးခဲ့တာၿဖစ္တယ္။

လူၾကားသူၾကားမေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေအာ္ဟစ္ညည္းတြားေနတဲ့

လူေယာက်္ားနဲ႔လူမိန္းမကို ေစာက္ပါးစပ္ပိတ္ခိုင္းလိုက္၊

ၿပီးရင္ သူတို႔မိတ္လိုက္ဖို႔ ၾကာအၿပည့္နဲ႔ေရကန္တစ္ကန္ေပးလိုက္ေခ်။

အခ်ိန္တန္ရင္ ေပၚတာအဆြဲခံရသူဟာ သူ႔ေနရပ္ကိုၿပန္လာၿပီး “အိမ္

ခ်ိဳၿမိန္ေသာအိမ္” လို႔ေရရြတ္မွာပဲ။ ေထာက္ၾကန္႔နားက လယ္ကြင္းတစ္ခုမွာ

ေလယာဥ္မႈးရဲ႕အေလာင္းကို ေလယာဥ္အပ်က္အစီးပံုထဲ ရွာေဖြေနဆဲၿဖစ္ပါတယ္။

ေမာင္ေဒး

၁၃ ဂ်ဴလိုင္ ၂ဝ၁၃

ေမ်ာက္ကဗ်ာ

ငါ့ရဲ႕ေမ်ာက္ကို စားပြဲမွာၾကိဳးနဲ႕တုပ္၊ အစာေၾကြးၿပီး

ဒီကဗ်ာကိုေရးခိုင္းခဲ့တာၿဖစ္တယ္။

ဒါဟာငါ့ရဲ႕ေနာက္ဆံုးေမ်ာက္ကဗ်ာ၊

ဒါဟာတရုတ္ၿပည္ရဲ႕ေနာက္ဆံုးၿဂိဳဟ္တုလႊတ္တင္မွဳၿဖစ္တယ္။

ေၿခာက္နွစ္သားငါဟာ အခုငါရပ္ေနတဲ့ၿပတင္းေပါက္မွာရပ္ၿပီး

မိုးသည္းသည္းထဲကရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကိုၾကည့္တယ္။

ေတာကြယ္လို႔ ၿမိဳ႕ကိုမၿမင္ရဘူး။

သစ္ပင္ခိုးခုတ္ထားတဲ့အကြက္ကြယ္ေနလို႔ ေတာကိုမၿမင္ရဘူး။

ဒီတုိင္းၿပည္ကိုငါကိုယ္တိုင္ ငါ့လက္နွစ္ဖက္နဲ႕တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္။

ဒီတိုင္းၿပည္ရဲ႕ပိုးစားေနတဲ့တိုင္လံုးေတြကို ရုရွားကေနငါလွမ္းၿမင္ရတယ္။

အခ်စ္ဆိုတာဟာ ဂ်ဴပီတာၿဂိဳဟ္ကိုငါလွမ္းၿမင္ရတဲ့ ငါ့ရဲ႕ပလက္ေဖာင္းၿဖစ္တယ္။

အခ်စ္ဟာေကာင္းတယ္။ ဟူးေကာင္းခ်ိဳင့္ဝွမ္းထဲကအေလာင္းေတြဟာ

အစိုးရကိုဦးေႏွာက္ေၿခာက္ေအာင္လုပ္ေနတယ္။

အိမ္သာထဲဝင္ေတာ့တစ္ေလာင္း၊ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာလည္း တစ္ေလာင္း၊

မိန္းမနဲ႔အိပ္ဖို႔ ေစာင္ကိုလွန္လိုက္တယ္။ ေနာက္တစ္ေလာင္း။

ဘယ္ဥစၥာကဘာဆိုတာ ငါေကာင္းေကာင္းသိတယ္။

ယမ္းေငြ႕တစ္ေထာင္းေထာင္းထေနတာ ငါ့ရဲ႕စအိုမဟုတ္ဘူး။

ငါ့ရဲ႕ၿဗဟၼစိုရ္တရားက လူပ်ိဳလွည့္ေကာင္းတုန္း။

ဟုတ္တယ္၊ မင္းကိုေၿပာတာ။ ဂူခ်ီမ်က္မွန္နဲ႕ခ်င္ပန္ဇီ မင္းကိုေၿပာတာ။

ဂ်ဴလိုင္ေတာင္မေရာက္ေသးဘူး၊ မိုးကတိတ္သြားတယ္။

ေနၿပန္ပြင့္လာတယ္။ ငါထိလိုက္သမွ်အရာတိုင္းဟာ ေဖ်ာင္းကနဲက်ိဳးၿပီး

ပန္းပြင့္ေတြအၿဖစ္ အဆုပ္လိုက္အဆုပ္လိုက္ပြင့္သြားတယ္။

ဘာဘူနဲ႔ငါ ေသတၱာအတူေရႊ႕တယ္။ မဲပံုးတစ္ပံုးနဲ႔ငါ ေပါင္းသင္းေနထိုင္တယ္။

ဒီေမ်ာက္ကဗ်ာဟာ ငါရဲ႕ေနာက္ဆံုးေတာကဗ်ာ၊

အစြန္းေရာက္ဗုဒၶဝါဒီတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးဂ်ီဟာ့ဒ္၊

ေမ်ာက္ေတြရဲ႕ေနာက္ဆံုးဒံုးပ်ံခရီးစဥ္ၿဖစ္တယ္။

ေၿခာက္နွစ္သားငါဟာ အခုငါရပ္ေနတဲ့ ဝရံတာေပၚမွာရပ္ၿပီး

ေတာင္ေၿခဆီကရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကိုၾကည့္တယ္။ ေရာင္နီကြဲအက္လာတာကို

ၾကည့္တယ္။ ေရာင္နီဟာပန္းဆီေရာင္ထေနတယ္။

ငါ့ရဲ႕ေရခဲမုန္႔ဟာလည္း ပန္းေရာင္ၿဖစ္တယ္။ Fuck you, ပန္းေရာင္!

ေမ်ာက္ေတြရဲ႕ေဟာ္လိုေကာ့စ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေမ်ာက္ကဗ်ာေရးတာဟာ

လူမဆန္တဲ့လုပ္ရပ္ၿဖစ္တယ္။ ဒါဟာငါ့ရဲ႕ေနာက္ဆံုးေမ်ာက္ကဗ်ာ၊

ဒါဟာကေလးသူတို႔သမီးရဲ႕ ေနာက္ဆံုးကိုယ္ဝန္ၿဖစ္တယ္။

ေမာင္ေဒး

၂၉ ဂြ်န္ ၂ဝ၁၃

ဂက္ဆိုလင္

ငါ့အေၾကာင္းကို ငါေကာင္းေကာင္းသိတယ္။
ငါမေရာက္တဲ့ေနရာတိုင္းကို ငါ့ရဲ႕အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ဓါတ္ကေရာက္တယ္။
လူ ၂၃ ေယာက္ကိုမီးရိႈ႕သတ္ၾကတဲ့ပြဲမွာ ငါ့နာမည္ကိုေအာ္ၾကတယ္။
မၿမင္ရတဲ့အရာေတြမွာ ဘုရားသခင္ကိန္းေအာင္းလ်က္ရိွၿပီး
ၿမင္ရတဲ့အရာေတြကိုငါက အသားလီွးဓါးလုပ္ပစ္လိုက္တယ္။
ဒါကငါ့ရဲ႕ဓါးရိုး၊ ဒါကငါ့ရဲ႕ဓါးဦး၊ ဒါကေတာ့ငါ့ရဲ႕ေသြးမဟုတ္ဘူး။
စိတ္ကသြားသမွ် ကိုယ္ကမလိုက္နိုင္ဘူး။
ေနရူဒါဟာ ငါသြားသမွ်အေပ်ာ္ခန္းတိုင္းကိုလိုက္တယ္။
ငါစားသမွ်ဟင္းသီးဟင္းရြက္တိုင္းဟာ အေမွာင္ထဲမွာနိုးလာၿပီး
မည္းသြားတယ္။ သရဲမွန္ရင္ အမည္းသားၾကိဳက္ရမယ္။

ငါ့ရဲ႕အေၾကာင္းကိုေဒဝဒတ္သိတယ္။
ထမင္းထုပ္ေဝတဲ့အခ်ိန္ဟာ ငါ့ရဲ႕ေဒသစံေတာ္ခ်ိန္။
ေဒဝဒတ္ကသူ႔ကိုၿမိဳထားတဲ့ေၿမကို လွန္တယ္။
ငါ့ရဲ႕ရည္းစားေဟာင္းက ငါ့ရဲ႕ပုဆိုးကိုလွန္တယ္။
ဒါကငါ့ရဲ႕ေပါင္ရင္း၊ ဒါကငါ့ရဲ႕ေဘာ၊ ဒါကငါ့ရဲ႕ယာလာ၊ ဒါကငါ့ရဲ႕ေမာင္းေတာ။
ရည္းစားေဟာင္းဟာ ငါ့ရဲ႕ဆံပင္တုကိုဝတ္ၾကည့္တယ္။ မေတာ္ဘူး။
ငါဟာသင္းေခြခ်ပ္ေတြနဲ႔ အသင္းအပင္းဖြဲ႕တယ္။ ငါ့ရဲ႕ရာဂစိတ္အတြက္
တိုက္ပြဲဝင္တယ္။ ငါ့မွာသြားမရိွဘူး။ ဧရာမတီေကာင္ၾကီးဟာ
ငါ့ရဲ႕လွ်ာၿဖစ္တယ္။ ငါကိုယ္တိုင္ဟာ ငါၿမင္ခ်င္တဲ့အေၿပာင္းအလဲ။

နြားရိုင္းတစ္ေကာင္ရဲ႕ကိုယ္ထဲမွာ ငါအိပ္ရာကထၿပီး
နြားရိုင္းေတြကို ခ်ိဳကေနကိုင္ကာေမာင္းနွင္တယ္။
ရွမ္းၿပည္မွာငါဘိန္းစိုက္တယ္။ မႏၱေလးမွာနုိက္ကလပ္ဖြင့္တယ္။
ငါေရးခဲ့တဲ့ကဗ်ာေတြကို ငါမသိေတာ့ဘူး။
ငါမီးရိႈ႕ခဲ့တဲ့လူအေရအတြက္ကို ငါမမွတ္မိေတာ့ဘူး။

ေမာင္ေဒး
၁၄ ဧၿပီ ၂ဝ၁၃

ဂက္ဆိုလင္=Gasoline
ယာလာ=Yala Province in Southern Thailand

ဧည့္ေၿမွာင္

ေနာက္ဆံုးက်န္တဲ့ေၾကာင္ေတြဟာ

ေၾကာင္မ်ိဳးၿပဳတ္သုတ္သင္ေရးဌာနအေဆာက္အဦးေပၚကေန

ခုန္ခ်လြတ္ေၿမာက္သြားတယ္။ ငါတို႕ဟာ ငါတို႕တစ္ဝက္၊ ငါတို႕မဟုတ္တာ

တစ္ဝက္။ရန္ကုန္ကNotorious B.I.G.လိုေခါင္းစြပ္အနက္ ဝတ္ထားတယ္။

ငါတို႔ဟာရာသီေသြးေပၚခါစအခ်ိန္လို စိတ္လႈပ္ရွားမႈအၿပည့္

ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္အၿပည့္နဲ႕ၿဖစ္ပါတယ္။ အေမ့ေလ်ာ့ခံေတာင္ၾကားေတြကို

ငါတို႔မ်က္လံုးေမွးၿပီး ၾကည့္ၾကတယ္။ ေမာင္းသူမပါတဲ့ဒရုန္းေလယာဥ္ေတြက

ငါတို႔ရဲ႕ဇာတ္ေတာ္လာသတၱဝါေတြကို တိုက္ခိုက္ဖ်က္ဆီးခဲ့တယ္။

ငါးရွဥ့္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕တြင္းထဲကေနထြက္လာၿပီး

အိုဘားမားရဲ႕ဗဂ်ိဳင္းနားဆီကို အိတ္ဖြင့္ေပးစာေတြလွမ္းေရးၾကတယ္။

ကိစၥတိုင္းဟာသမၼတနဲ႔သက္ဆိုင္ပါတယ္။

ကိစၥတိုင္းဟာသမၼတနဲ႔မသက္ဆိုင္ပါဘူး။

ဗမာတိုင္းက ကခ်င္ၿဖစ္ၿပီး ကခ်င္တိုင္းဟာကရင္ၿဖစ္ပါတယ္။

ဒါကငါးရွဥ့္ေၿခာက္စပ္ၾကိဳက္တတ္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ေႏြလယ္စိတ္ကူးပါ။

ၿဗဟၼာၾကီးေလးဦးက သူတို႔ရဲ႕ဦးေခါင္းပိုင္းကေနၿဖစ္တည္လာတဲ့လူေတြမွာ

ဦးေခါင္းပါမလာခဲ့ၿခင္းအေပၚ အမႈမထားၾကပါ။

ၿပည္ေထာင္စုၿမန္မာနိုင္ငံေတာ္ဟာအိမ္ကိုသတိရလာတယ္။

အခ်စ္လမ္းခရီးဟာဘယ္တုန္းကမွ ေၿဖာင့္ၿဖဴးၿခင္းမရိွခဲ့ပါဘူး။

Guns & Roses ရဲ႕စာသားအတိုင္း ေအးစက္တဲ့နိုဝင္ဘာမိုးထဲမွာ

မီးထြန္းထားတဲ့ဖေယာင္းတိုင္ကိုကိုင္ဖို႔ ခက္ခဲပါတယ္။

ေမာင္ေဒး

၁ ဧၿပီ ၂ဝ၁၃

The President of Snails

Land-grabbers drink to the health of the president of snails.
Snails' president, a land-grabber himself, scoops up soot
from his purple liver & builds from it a nation that goes by
various names: Myanmar League, Terror of Laiza, Hepatitis B.

Himalayan tigers walk behind me. What do you think they got
to remind me? Now it's raining in the middle of summer
& the rain tessellates People's Square with road kill.
Something's wrong if equestrian statues are still getting paid.

The flower-biting ogress, the first lady of snails,
puts a diamond-studded leash on her six-legged pit bull.
The dog eats looted gold. I wish it'd just explode,
its entrails shooting up against gravitational pull.

Every village is a shepherd, every villager a sheep.
Inside every sheep, a tombstone. Before you comb the hair
of one-hundred-year-old shadows, you'd better delouse them.
Would I want a house full of dead sparrows? No, I wouldn't.

Maung Day

နံရံေလးဘက္

က်ဳပ္တို႔ေနတဲ့ေနရာကို အိမ္လို႔

ေခၚနိုင္ပါတယ္။

အင္မတန္နိမ့္တဲ့မ်က္နွာက်က္ပါတဲ့

အင္မတန္ၿမင့္တဲ့အခန္းတစ္ခု။

အေတာ္ေလးၾကီးတဲ့ၿပတင္းေပါက္တစ္ခုနဲ႔

တံခါးေပါက္ေသးေသးေလးတစ္ခု။

လက္ကိုရင္ဘတ္မွာကပ္

ေၿခေထာက္ကိုတစ္ခ်က္ကေလးမွမၾကြဘဲသြားမယ္ဆိုရင္

အဲဒီတံခါးကေန ဝင္လို႔ထြက္လို႔ရပါတယ္။

ၿပတင္းေပါက္ရဲ႕အၿပင္ကိုလွမ္းၾကည့္လို႔လည္းရပါတယ္။

အင္မတန္နိမ့္တဲ့မ်က္နွာက်က္ပါတဲ့

အင္မတန္ၿမင့္တဲ့အခန္းတစ္ခုရဲ႕

ၿပတင္းေပါက္လို႔ဆိုခ်င္ဆိုပါေလ။

ေၿခေထာက္မဆန္႔ဘဲအိပ္လို႔ရ၊

ဦးေခါင္းကိုတစ္ခ်က္ကေလးမွမၾကြဘဲေနလို႔ရတဲ့ေနရာပါ။

ဇီရွန္းဆာဟိလ္

ၿမန္မာၿပန္-ေမာင္ေဒး

(ပါကစၥတန္ကဗ်ာဆရာ Zeeshan Sahil ရဲ႕ Four Walls ကဗ်ာကိုၿပန္ဆိုပါတယ္)